Thursday, June 23, 2016

जाने भी दो यारों (1983)

'मर्डर मिस्ट्री' या अंगाचा विचार करता फिल्म वेळोवेळी बारीकसारीक गोष्टींत अपेक्षाभंग करते. काही व्यंगजनक सीन्स तितकेसे परिणामकारक नाहीत. काय दाखवायचा प्रयत्न चालू आहे ते दिसतं, पण केवळ 'प्रयत्न' म्हणूनच - बंद प्रेक्षागृहात नाटकाची रंगीत तालीम चालू असताना चुकून / मुद्दामहून रेंगाळलेले बघे असल्यागत वाटतं.

पण महाभारताच्या प्रयोगातील नाट्याचा सीन संपूर्ण सिनेमाला वेगळ्याच उंचीवर नेऊन ठेवतो. स्क्रिप्टप्रमाणे द्रौपदीच्या पात्राचं वस्त्रहरण करण्यासाठी इरेला पेटलेली नटमंडळी आणि आपली 'द्रौपदी' झाकलेलीच राहावी म्हणून धडपडणारी ही मंडळी!

आपण निवड करतो किंवा भूमिका घेतो म्हणजे नक्की काय करतो - कुठला पर्याय निवडणं अशक्य आहे ह्याचा पूर्वविचार करून निवड करतो, की शुद्ध जे हवं आहे त्या आधारावर?
 नासिरुद्दीन (विनोद चोप्रा) आणि रवी (सुधीर मिश्रा) यांची पापभिरूता वरील कसोटीवर घासून पहिली की रंजक निष्कर्ष हाती लागतील. मला आत्ता ते पूर्णतः स्पष्ट होत नाहीएत.



दिग्दर्शक: कुंदन शहा
 भाषा:  हिंदी  
अवधी: 132 मिनिटे